Różnorodność językowa jest demokratyczną i kulturową podstawą Unii Europejskiej, potwierdzoną w art. 22 Karty Praw Podstawowych UE.

Zgodnie z Traktatem lizbońskim, UE "szanuje swoją bogatą różnorodność kulturową i językową oraz czuwa nad ochroną i rozwojem dziedzictwa kulturowego Europy". Prawo do istnienia różnorodności językowej jest obowiązującą zasadą w instytucjach unijnych. Traktat o UE ma takie samo znaczenie we wszystkich wersjach oficjalnych języków UE (art. 55 TUE). Każdy obywatel ma możliwość napisania do każdej instytucji UE i otrzymania odpowiedzi w tym samym języku, co przesłane pytanie (art. 24 Traktatu o funkcjonowaniu UE).

Do 1 maja 2004 r. w UE obowiązywało 11 równoprawnych języków urzędowych: angielski, duński, fiński, francuski, grecki, hiszpański, niderlandzki, niemiecki, portugalski, szwedzki i włoski oraz język irlandzki, który był językiem tzw. traktatowym. Od 1 maja 2004 r. językami obowiązującymi są również: czeski, estoński, litewski, łotewski, maltański, polski, słowacki, słoweński i węgierski. Od 1 stycznia 2007 r. również - bułgarski, irlandzki i rumuński.  

Obecnie w Unii Europejskiej funkcjonują 23 języki urzędowe.

Zobacz:

• Komisja Europejska: Wielojęzyczność
• Europejskie Centrum Tłumaczeń
• Wielojęzyczna baza terminologiczna UE (IATE)
• CODN: Europejskie Portfolio Językowe

Polska
7 października 1999 r. Parlament Rzeczypospolitej Polskiej uchwalił Ustawę o języku polskim.

Język polski jest podstawowym elementem narodowej tożsamości i jest dobrem kultury narodowej Polaków. Polska kultura stanowi fragment wspólnej, różnorodnej kulturowo Europy. Zachowanie naszej kultury i jej rozwój jest możliwy tylko poprzez ochronę języka polskiego. Przepisy ww. ustawy dotyczą ochrony języka polskiego i używania go w działalności publicznej oraz w obrocie prawnym na terytorium państwa polskiego.