8 marca br. odbyło  się 3000 zwykłe posiedzenie Rady Unii Europejskiej.

Posiedzenie to – w składzie Rady ds. Zatrudnienia, Polityki Społecznej, Zdrowia i Ochrony Konsumentów – zostało poświęcone różnym kwestiom w dziedzinie zatrudnienia i polityki społecznej, w szczególności nowej europejskiej strategii na rzecz zatrudnienia i wzrostu gospodarczego oraz przygotowaniu wiosennego posiedzenia Rady Europejskiej.

Obecna numeracja posiedzeń Rady sięga wejścia w życie traktatu fuzyjnego w dniu 1 lipca 1967 r., który ustanowił jedną Radę i jedną Komisję. Do tego czasu odbyło się około 460 posiedzeń Rady Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (EWWiS) od roku 1952 oraz Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (EWG) i Rady Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (EWEA) od roku 1958.

Potrzeba było niemalże osiemnastu lat (od lipca 1967 roku do kwietnia 1985 roku), aby odbyło się 1000 posiedzeń, następnych dwunastu lat do osiągnięcia 2000 (kwiecień 1997) i dalszych dwunastu lat, aby osiągnąć liczbę 3000.

Kontekst: Dane na temat Rady

• Rada – wspólnie z Parlamentem Europejskim – pełni funkcję ustawodawczą i budżetową. Pełni funkcje polegające na formułowaniu polityki, szczególnie w kwestiach dotyczących spraw zagranicznych, i koordynacji działań, zwłaszcza w kwestiach gospodarczych, zgodnie z warunkami przewidzianymi w traktatach. W jej skład wchodzi jeden przedstawiciel szczebla ministerialnego z każdego państwa członkowskiego, upoważniony do zaciągania zobowiązań w imieniu rządu państwa członkowskiego, które reprezentuje, oraz do głosowania.
• Rada odbywa posiedzenia w dziesięciu różnych składach: sprawy ogólne; sprawy zagraniczne; sprawy gospodarcze i finansowe (ECOFIN); wymiar sprawiedliwości i sprawy wewnętrzne (WSiSW); rolnictwo i rybołówstwo; zatrudnienie, polityka społeczna, zdrowie i ochrona konsumentów; konkurencyjność (rynek wewnętrzny, przemysł i badania); transport, telekomunikacja i energia; środowisko; oraz edukacja, młodzież i kultura. Obecne składy Rady zostały ustalone na posiedzeniu Rady Europejskiej w Sewilli w kwietniu 2002 roku (sprawy ogólne i sprawy zagraniczne zostały rozdzielone wraz z wejściem w życie traktatu z Lizbony w grudniu 2009 roku). Do roku 1999 istniało około 22 składów Rady; na posiedzeniu Rady Europejskiej w Helsinkach w grudniu 1999 roku postanowiono zmniejszyć tę liczbę do 16.
• Zasadniczo ministrowie do spraw ogólnych, spraw zagranicznych, spraw gospodarczych i finansowych oraz rolnictwa spotykają się raz w miesiącu. Pozostałe składy Rady odbywają swoje posiedzenia od jednego do trzech razy w ciągu pół roku. Łączna liczba posiedzeń Rady, które odbywały się w ciągu roku, rosła stopniowo od 20 w roku 1967 do rekordowego roku 1993, w którym odbyło się 96 posiedzeń. Od tego czasu liczba ta utrzymuje się w okolicach 70–75.
• O ile traktaty nie stanowią inaczej, Rada stanowi większością kwalifikowaną. Między państwa członkowskie rozdzielono 345 głosów. Jeżeli Rada stanowi na wniosek Komisji, większość kwalifikowana oznacza co najmniej 255 głosów „za” oddanych przez co najmniej 14 członków Rady. Ponadto każdy członek Rady może wystąpić o sprawdzenie, czy głosy „za” zostały oddane w imieniu co najmniej 62% ludności UE. Od 1 listopada 2014 r. na mocy traktatu z Lizbony będą obowiązywały nowe zasady dotyczące większości kwalifikowanej.
• Przewodnictwo nad składami Rady – oprócz Rady do Spraw Zagranicznych – sprawują rotacyjnie co sześć miesięcy przedstawiciele państw członkowskich zasiadający w Radzie. Radzie do Spraw Zagranicznych przewodniczy Wysoki Przedstawiciel do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa.
• Za przygotowanie prac Rady odpowiada Komitet Stałych Przedstawicieli (COREPER) rządów państw członkowskich. Za przygotowanie prac samego komitetu odpowiada ponad 150 komitetów i grup roboczych, w których zasiadają delegaci z państw członkowskich.
• W ostatnich latach główną tendencją w Radzie była rosnąca przejrzystość i otwartość, zarówno pod kątem dostępu do dokumentów, jak i otwartości obrad. W roku 1992 podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Edynburgu zainicjowano „debaty jawne”; na przestrzeni lat bardzo rozszerzyło się stosowanie tej formuły, a ostatnio upowszechnił ją traktat z Lizbony. Na mocy tego traktatu posiedzenia Rady są jawne, kiedy Rada obraduje i głosuje nad projektem aktu ustawodawczego. Debaty jawne i obrady otwarte dla publiczności można oglądać dzięki transmisji wideo .
• Miejscami posiedzeń Rady są Bruksela oraz – w kwietniu, czerwcu i październiku – Luksemburg. Posiedzenia odbywały się również w innych miejscach, na przykład w Genewie, w związku z negocjacjami WTO.
• Na pierwszym posiedzeniu Rady w 1967 roku przy stole obrad zasiadało tylko sześć państw założycielskich porozumiewających się w czterech językach. Kolejne rozszerzenia w roku 1973 (Dania, Irlandia i Zjednoczone Królestwo), 1981 (Grecja), 1986 (Hiszpania i Portugalia), 1995 (Austria, Finlandia i Szwecja), 2004 (Cypr, Republika Czeska, Estonia, Węgry, Łotwa, Litwa, Malta, Polska, Słowacja i Słowenia) oraz 2007 (Bułgaria i Rumunia) zwiększyły te liczby do obecnych dwudziestu siedmiu państw i dwudziestu trzech języków urzędowych.
• Oprócz 3000 zwykłych i formalnych posiedzeń Rady odbywających się od roku 1967, państwa sprawujące aktualnie prezydencję organizują w swoim państwie szereg posiedzeń nieformalnych na szczeblu ministrów w trakcie sześciomiesięcznego okresu sprawowania przewodnictwa. Na posiedzeniach tych nie przyjmuje się formalnych konkluzji ani decyzji, ale pozwalają one ministrom na nieformalną wymianę poglądów, często w związku z przygotowaniem wytycznych do dalszych działań.
• Radę wspomaga Sekretariat Generalny, działający pod kierunkiem sekretarza generalnego, którym obecnie jest Pierre de Boissieu. Sekretariat Generalny zatrudnia ok. 3500 urzędników.
• Sekretariat Generalny Rady wspomaga również Radę Europejską i jej przewodniczącego, którym jest Herman Van Rompuy.
• Siedziba Rady znajduje się w Brukseli, od roku 1995 w budynku Justus Lipsius, w dzielnicy europejskiej, przy rondzie Schumana. Siedziba Rady znajdowała się kolejno w budynku Ravenstein w centrum Brukseli oraz – w latach 1971–1995 – w budynku Charlemagne.

Źródło: serwis prasowy Komisji Europejskiej